Maandag, 11 maart 2002

Ik werd rond 6 uur in de morgen wakker met wat krampen in mijn buik. Toen ik opstond en naar de wc ging, zat er bloed in mijn onderbroek en bij het afvegen zat er een donker, zacht, leverachtig ding in het papier. (Later zei de verloskundige dat het de slijmprop was. Mooi. Nu weet ik tenminste hoe zo'n ding er uitziet. Helemaal niet slijmachtig dus..)
Ik ging me aankleden, ontbijten en mijn dag begon. Tegen Paul zei ik dat de bevalling volgens mij nooit meer al te lang kon duren, maar dat hij nog rustig naar zijn werk kon gaan, ik zou immers bellen als er iets aan de hand was. In de loop van de morgen werden de krampen wat krachtiger en regelmatiger maar ik besteedde er nog niet te veel aandacht aan. Ik heb eten gekookt, en voor de zekerheid nog wat spullen bij elkaar gezocht, het logeerbed opgemaakt voor mijn moeder die na de bevalling zou komen en ik heb nog wat telefoontjes gepleegd.
Tussen de middag kwam Paul thuis om te eten, maar na afloop heb ik hem terug naar zijn werk gestuurd - hij werkt toch heel dichtbij en voor deze dag had hij geen klanten en reizen gepland. Toen ik weer alleen was, begon ik de tijd en de frequentie van de krampen (weeën!) bij te houden. Ze kwamen om de 5-6 minuten en duurden tussen de driekwart en anderhalve minuut, maar ik kon ze vrij gemakkelijk wegzuchten. Ik ging onder de douche op een tuinstoel zitten en daar had ik het best naar mijn zin. Ongeveer een uur later hoorde ik opeens Paul thuiskomen. Hij had me proberen te bellen, maar onder de douche hoorde ik de telefoon niet en hij maakte zich zorgen. Ik vond het nergens voor nodig en wilde dat hij alsnog terugging naar zijn werk, maar hij vond het geen goed idee. Hij wilde dat ik de verloskundige zou bellen. Ook omdat tijdens dat uur douchen de weeën frequenter werden - ze kwamen om de 2,5-3 minuut. Ik ging dus aankleden en belde op. Froukje had dienst, de jongste van de drie verloskundigen. Ik heb haar in het kort verteld wat er aan de hand was (zijn je vliezen gebroken? - nee - heb je weeën? - ja) en ze zou komen kijken om mij te onderzoeken. Paul heeft haar nog de route uitgelegd en al snel kwam Froukje eraan. Het bleek dat ik al 4 cm ontsluiting had - dat had ze niet verwacht, ik was namelijk zo rustig...
Maar volgens haar zou de baby zeker nog vandaag (d.w.z. nog vóór middennacht) geboren worden. Ze nam nog een kop koffie en een chocolade paasei en vulde wat papieren in. We mochten naar het ziekenhuis vertrekken, die ze eerst zelf belde dat we onderweg waren, en ze zou om half 7 ook daar komen. Of eerder, mocht het nodig zijn.
Ik heb snel mijn moeder nog gebeld - op haar eigen verzoek - om te melden dat het begonnen was en daarna vertrokken we met de auto richting Ziekenhuis De Tjongerschans. De hobbels maakten de weeën nog pijnlijker en de rit van 15 minuten naar het ziekenhuis duurde lang... Toen we daar aankwamen mocht ik meteen in een rolstoel zitten. Het leek een beetje stom, maar ik was blij dat ik de lange gangen niet zelf hoefde te lopen. De weeën kwamen inmiddels regelmatig, hoewel ik ze nog steeds goed op kon vangen. Een verpleegkundige, Hetty, heeft ons meteen naar een verloskamer (verloskamer 1, naast de douche en wc) gebracht en me voorgedaan hoe te 'puffen', waardoor de pijn inderdaad beter op te vangen was. Het was half 5 's middags. Ze heeft ons wat te drinken gebracht en vervolgens verdween ze voor langere tijd. Na een tijd ging ik naar de wc en had ik het gevoel dat mijn benen overal nat waren. De weeën werden ook intensiever en toen heb ik in de kamer maar op de rode knop gedrukt. Hetty kwam terug en ik vertelde haar hoe en wat, ik dacht dat mijn vliezen gebroken waren. (Later bleek het niet het geval te zijn). Ze heeft Froukje gebeld, die niet veel later arriveerde. Froukje heeft me weer onderzocht en zei dat ik inmiddels 8 cm ontsluiting had. In de tussentijd begon ik me steeds beroerder te voelen, ik was misselijk, ik had een heel scherpe pijn ergens links achter in mijn ribben (die Hetty met een warme kruik ging masseren) en ik was van mijn rug naar mijn rechter zij gedraaid. Van Froukje mocht ik al heel snel persen. Maar ik wilde helemaal niet persen... Het ging zo goed met zuchten en puffen dat ik dat wilde blijven doen. Ze zeiden dat dit de overgang was tussen ontsluitings- en persweeën. Dat zal wel kloppen, want pas veel later ging het persen natuurlijker. Tijdens één perswee ging ik wel 3 keer heel hard op commando meepersen en een keer extra nog, zonder aanmoediging. Het ging maar een tijdje door. Tegen deze tijd lag ik weer op mijn rug, maar dat vond ik helemaal niet erg. Mijn benen lagen in de beugels van het verlosbed om uit te rusten - tijdens het persen moest ik ze zelf vasthouden.
Toen zei Froukje dat ze me ging inknippen omdat ik begon in te scheuren (?). Tijdens de volgende wee kreeg ik een verdoving (injectie) en toen moest ik weer de instructies volgen: persen, puffen, persen, puffen, persen... En bij dat laatste, ploep, een warm, glad, nat gevoel tussen mijn benen en ze hebben mijn baby meteen op mijn buik gelegd. Fantastisch! Een ongelooflijke ervaring. Vaak over gelezen, gezien op tv, maar eigenlijk is het niet voor te stellen. Daar had ik Thomas, klein en warm en verschrikkelijk aan het huilen. Hij had lange smalle vingers met prachtige nagels - hoewel ze eerst blauw waren. Maar heel snel, binnen een minuut werd hij helemaal rood, zoals het hoort. Vaag kan ik me nog herinneren dat ik nog een keer moest persen voor de placenta, maar ik denk niet dat het pijnlijk was, het ploepte er zo uit. Het hechten was niet erg, ik had Thomas op mijn buik. De rest was helemaal niet interessant...